ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ ...

ﻭ ﺁﺭﺯﻭﯾﺶ ﺑﺮ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ

ﺟﺎﯾﺶ ﺯﺧﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ

ﯾﮑﯽ ﺟﺰ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﻭ ﻧﺮﻡ ﻧﺮﻡ ﺯﺧﻤﺶ ﺭﺍ ﻣﯿﮑﻨﺪ

ﯾﮑﯽ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺳﺘﺎﻥِ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ

ﯾﮑﯽ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺁﺭﺯﻭﯼِ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ

ﺁﺭﺯﻭﯼِ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺑﺮ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ ...

ﻣﺎﻧﻨﺪِ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﯼ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻪ ﺍﻋﺪﺍﻣﯽ ﮐﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ

ﻭ ﺭﻓﺖ ... ﺗﺎ ﺍﻋﺪﺍﻣﯽِ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ

ﺁﺭﺯﻭﯼِ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺑﺮ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ ...

ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻝِ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ

ﻭ ﺩﺭ ﻋﮑﺲ ﻫﺎﯾﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﻣﯿﺰﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﺎﺭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ

ﺩﯾﮕﺮ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻣﯿﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﮐﻨﺪ

ﻭ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺸﮑﺴﺘﻦ ﺩﻝِ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯿﺰﺩ

ﺁﺭﺯﻭﯼِ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺑﺮ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ ...

ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﯼ ﺟﻮﺍﻧﯿﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩﯼ ﻣﺴﺎﻓﺮﮐﺶ

ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﺮﺍﯾﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﺰﯾﻨﻪ

ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺟﻮﺍﻧﯿﺶ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ

ﺷﺐ ﻫﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯾﺶ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﯿﮑﺮﺩ

ﺁﺭﺯﻭﯼِ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺑﺮ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ ...

ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴﺎﻝ ﭘﺮﺩﺍﺯﻱ ﻫﺎﻱ ﺷﺎﻋﺮِ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺍﻱ ﻛﻪ

ﺷﺐ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻓﻜﺮ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﻧﺒﺮﺩ